Ο Ricky Gervais επιστρέφει στο Netflix με το «Alley Cats», μια σειρά κινουμένων σχεδίων για ενήλικες, στην οποία μια παρέα αδέσποτων γάτων περιφέρεται στους δρόμους του Λονδίνου, σχολιάζοντας την καθημερινότητα, την ανθρώπινη ανοησία και το αναπόφευκτο τέλος των πάντων.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Gus, ένας υπέρβαρος πορτοκαλί γάτος με τη φωνή του ίδιου του Gervais. Κυνικός, τεμπέλης και απόλυτα βέβαιος για τη σπουδαιότητά του, ζει μαζί με τους Puke, Fang και Olive σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Οι τέσσερις γάτες περνούν τον χρόνο τους βλέποντας τηλεόραση, τσακώνονται για ασήμαντα θέματα, ανταλλάσσουν προσβολές και μπλέκουν σε μικρές, συνήθως μάταιες περιπέτειες.
Η σειρά αποτελείται από έξι επεισόδια διάρκειας μικρότερης των είκοσι λεπτών. Ο ρυθμός της είναι χαλαρός και η κωμωδία της δεν στηρίζεται τόσο σε οργανωμένα αστεία με σαφή κορύφωση, όσο στις καθημερινές συζητήσεις των χαρακτήρων. Το χιούμορ είναι ωμό, βωμολοχικό και συχνά σκόπιμα χυδαίο. Πρόκειται για μια γνώριμη πλευρά του Gervais, εδώ όμως παρουσιάζεται μέσα από έναν κόσμο ζώων που διαθέτει τη δική του κοινωνική διαστρωμάτωση.
Απέναντι στα αδέσποτα βρίσκεται ο Rupert, τον οποίο η παρέα αποκαλεί Ponce. Είναι ένας καλοζωισμένος οικόσιτος γάτος, με αριστοκρατική προφορά, τακτικά γεύματα και όλες τις ανέσεις που στερούνται οι υπόλοιποι. Η παρουσία του λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στις κοινωνικές τάξεις και στις αποστάσεις που χωρίζουν όσους έχουν συνηθίσει στην ασφάλεια από εκείνους που αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωσή τους.
Κάτω από τις αθυροστομίες και τις παράλογες συζητήσεις, ωστόσο, το «Alley Cats» κρύβει μια έντονη μελαγχολία. Η ζωή των αδέσποτων παρουσιάζεται χωρίς εξωραϊσμούς. Ο θάνατος μπορεί να έρθει ξαφνικά, η εγκατάλειψη αποτελεί καθημερινότητα και η σκληρότητα του κόσμου αντιμετωπίζεται συχνά με παραίτηση και μαύρο χιούμορ. Ορισμένες στιγμές αγγίζουν τον καθαρό μηδενισμό, όμως τις περισσότερες φορές η σειρά ενδιαφέρεται περισσότερο για τις μικρές απολαύσεις και τις σχέσεις που κάνουν αυτή τη δύσκολη ζωή υποφερτή.
Ο βασικός αφηγηματικός άξονας εμφανίζεται όταν η παρέα συναντά ένα χαμένο γατάκι και αποφασίζει να το βοηθήσει να επιστρέψει στο σπίτι του. Μέσα από αυτή την αποστολή αποκαλύπτεται σταδιακά μια πιο τρυφερή πλευρά του Gus. Ο Gervais αποφεύγει τον απροκάλυπτο συναισθηματισμό, αλλά η σχέση ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες προσθέτει ουσιαστικό βάθος στη σειρά και οδηγεί σε ένα φινάλε που ταιριάζει απόλυτα στον γλυκόπικρο χαρακτήρα της.
Η μικρή διάρκεια των επεισοδίων λειτουργεί υπέρ της σειράς, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει τις δυνατότητές της. Ορισμένες επιμέρους ιστορίες, όπως εκείνη που αφορά την άρρωστη μητέρα του Gus, εμφανίζονται τόσο απότομα ώστε δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν. Το «Alley Cats» δεν αποκτά ποτέ το συναισθηματικό βάρος που μοιάζει να επιδιώκει.
Παραμένει, ωστόσο, μια ευχάριστα λιτή κωμωδία χαρακτήρων, αρκετά διαφορετική από όσο θα περίμενε κανείς. Πίσω από τις προσβολές, τη βρομιά και τον κυνισμό, οι αδέσποτες γάτες του Ricky Gervais αποδεικνύονται τελικά πλάσματα με φόβους, δεσμούς και συναισθήματα.
Και τα έξι επεισόδια του «Alley Cats» είναι διαθέσιμα στο Netflix.